ที่จริงประโยคแบบนั้นอาจจะขำนะ ถ้ามันไม่น้ำเสียง
ที่มีทั้งความิดหวัง เศร้าเล็กๆ
หลังจากที่ได้ยินและประมวลผล ภายในเวลาอันรวดเร็ว
กลับมีน้ำซึมออกมาตรงตา
มันคงแทงใจดำล่ะมั้ง...
มันคงเป็นความผิดที่เราไม่ได้พยายามเต็มที่ตั้งแต่ครั้งแรก
ทั้งอคติที่มีอยู่ในใจ ทั้งความมั่นใจแบบไม่มีสาระ
ทั้งเหตุผลต่อต้านทั้งหลาย ตอนนั้นมันลบความคิดที่จะทำให้สำเร็จออกไปทั้งหมด
ไม่รู้สินะ เราคงอิจฉาพวกเค้าล่ะมั้ง
ไม่ได้อิจฉาที่พวกเค้ามี นศพ หรือว่า นสพ
แต่อิจฉาที่พวกเค้าสามารถทำให้คนสำคัญของพวกเค้ายึดยอมรับได้อย่างภาคภูมิ
ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ยินดีหรือภูมิใจนักกับสิ่งที่เราได้รับในตอนนี้
แต่เราก็เห็นคุณค่าและยอมรับในสิ่งที่เป็นหรืออาจจะเป็น
มีบ้างบางครั้งที่ยังคงมีความรู้สึกอยากเป็นมากกว่านี้อยู่บ้าง
แต่เพราะตัวเรานี่แหละ
พยายามหลบเลี่ยง ไม่พยายามเผชิญหน้าเลยซักนิด
ถีงตอนนี้รู้ว่าทำอะไรไม่ได้
แม้จะมีโอกาส แต่เราไม่อยากให้เค้าหลังกับเราอย่างที่เคยเป็นแล้วต้องผิดหวังอีก
รู้มั้ยว่าเราทั้งรูสึกผิด รู้สึกแย่แค่ไหนที่เห็นว่าเป็นแบบนี้
รู้สึกผิดจะแย่ TT
